ตอนที่ 152 โอกาสงามทำลายทางตัน

ตอนที่ 152 โอกาสงามทำลายทางตัน

หลังจากร้านงานปักเปิดทำการดำเนินกิจการอย่างเป็นทางการ วันเวลาก็ยังคงเงียบสงบยิ่งนัก หาได้มีภาพทัศน์คึกคักอย่างที่คาดคิดไว้ไม่

ยามกลางวันเจียงหลีและฉินชิวสุ่ยต่างมาสาละวนที่ร้านตรงเวลา เก็บรวบรวมร้านค้า จัดการงานปัก ขัดเกลาลวดลายใหม่ ทว่าร้านค้ากลับเงียบเหงาวังเวงอยู่ตลอด แทบไม่มีลูกค้ามาเยือนถึงบ้าน นาน ๆ ครั้งจะมีคนสัญจรผ่านไปมาสักสองสามคน ก็เพียงกวาดตามองอย่างเร่งรีบแวบหนึ่ง แล้วเดินเลยไปโดยตรง ไม่มีผู้ใดก้าวเข้าประตูมาหยุดเท้าดูให้ละเอียด

วันเวลาผ่านพ้นไปวันแล้ววันเล่า กิจการค้ายังคงไม่กระเตื้องขึ้น คนที่ร้อนใจที่สุดย่อมเป็นฉินชิวสุ่ย

ความหวังทั้งหมดของนางในยามนี้ ล้วนตกอยู่บนร้านงานปักแห่งนี้ นางไม่มีไร่นา ไม่มีที่พักอาศัย ไม่มีญาติมิตรคอยเกื้อหนุน สิ่งเดียวที่พอจะพึ่งพาได้ ก็คือฝีมือการปักผ้าในมือนี้ คราแรกที่เจียงหลีและจางหรงมีน้ำใจเมตตารับเลี้ยงดูนางสองแม่ลูก มอบที่พักอาศัยและหนทางเลี้ยงชีพในการทำมาหากินให้นาง ความเมตตานี้คือสิ่งที่นางระหกระเหินมาเนิ่นนานไม่เคยได้รับมาก่อน

ทว่าร้านงานปักกลับไร้กิจการค้ามาโดยตลอด ในใจนางยิ่งไร้ความมั่นใจ นางนั่งทำงานปักอยู่ในเรือนทุกวัน ปลายนิ้วไม่หยุดพัก แต่จิตใจกลับว้าวุ่นไปนานแล้ว นางอดไม่ได้ที่จะแอบคิดฟุ้งซ่านไปเอง ร้านค้าเงียบเหงาเช่นนี้ตลอดไป ย่อมจะขาดทุน นายจ้างทั้งสองจะรู้สึกไม่คุ้มค่าหรือไม่ จะทนต่อไปไม่ไหวจนปิดร้านงานปักไปเสียหรือไม่