ตอนที่ 131 กำจัดภัยแมลง

ตอนที่ 131 กำจัดภัยแมลง

ดวงตะวันค่อย ๆ คล้อยต่ำไปทางทิศประจิม กระทะใบใหญ่หลายใบบนลานตากข้าวยังคงเดือดปุด ๆ กลิ่นไอที่เคี่ยวจากพริกผสมใบยาสูบลอยกรุ่นขึ้นเป็นกลุ่มก้อน แผ่กำจายไปทั่วลานโล่ง ยามสายลมพัดผ่าน แม้แต่บนถนนตรงทางเข้าหมู่บ้านยังอบอวลไปด้วยกลิ่นประหลาดทั้งเผ็ดทั้งขมสายนั้น

ในเวลานั้นเอง ด้านนอกก็มีเสียงล้อรถเทียมล่อบดหมุนดังแว่วเข้ามา เป็นไป๋ต้าฮ่ายกับเมิ่งเป้าที่ขับรถม้ากลับมาแล้ว

ทั้งสองขับรถม้าเพิ่งเข้ามาใกล้ลานตากข้าว กลิ่นสายนั้นก็พุ่งตรงเข้าจมูกทันที กลิ่นอายเผ็ดร้อนทะลวงเข้าสู่โพรงจมูก แสบตาจนน้ำตาพาลจะไหลออกมาไม่หยุด ทั้งสองไม่ทันระวังสูดเข้าไปคำโต จึงจามติดต่อกันฟอดใหญ่ รีบยกแขนขึ้น ใช้แขนเสื้อปิดปากและจมูกไว้แน่น

“ไอ้หยา นี่มันกลิ่นอันใดกัน ฉุนจมูกถึงเพียงนี้” ไป๋ต้าฮ่ายขยี้ตาไปพลาง ไอโขลกออกมาสองคราไปพลาง

เมิ่งเป้าเองก็ถูกควันรมจนขอบตาแดงก่ำ หอบหายใจติดต่อกัน ทั้งสองไม่สนใจความเหน็ดเหนื่อยจากการเร่งเดินทางตลอดทาง เอามือปิดจมูก หรี่ตาลง กวาดสายตามองไปทั่วท่ามกลางกลุ่มควันและไอร้อน เนิ่นนานทีเดียวกว่าจะมองเห็นซ่งหย่วนซานที่กำลังง่วนอยู่ท่ามกลางฝูงชน