ตอนที่ 117 สนทนายามฟ้าใสในฤดูใบไม้ร่วง

ตอนที่ 117 สนทนายามฟ้าใสในฤดูใบไม้ร่วง

สายฝนสารทอันยืดเยื้อโปรยปรายจนสิ้นสุด ชะล้างไออุ่นที่หลงเหลือไปจนหมดสิ้น ไอระอุในขุนเขาแมกไม้สลายไป สายลมโอบหอบความเย็นเยียบเสียดแทง บรรยากาศนับวันยิ่งเงียบเหงาจับใจ ใบไม้บนต้นถูกฝนสารทซัดร่วงไปเกินครึ่ง เกลื่อนกล่นทั่วพื้นดินเป็นสีเหลืองทอง อากาศบริสุทธิ์สดชื่น ทว่าไอหนาวกลับชำแรกซึมลึก อุณหภูมิยามเช้าและค่ำต่างกันชัดเจนยิ่งขึ้นเรื่อย ๆ

หลายวันติดต่อกันที่เหน็บหนาวและชื้นแฉะ เจียงหลีส่วนใหญ่ล้วนอุดอู้อยู่ในห้องเพื่อพักผ่อนประคองครรภ์ แทบมิได้ก้าวออกไปเดินเล่นที่ใด บัดนี้อายุครรภ์ของเจียงหลีเริ่มมากขึ้น ร่างกายยิ่งอุ้ยอ้าย การอุดอู้อยู่แต่ในห้องทั้งวันย่อมเลี่ยงความอึดอัดหงุดหงิดมิพ้น จิตใจก็พลอยหดหู่ได้ง่าย ซ่งหย่วนซานใคร่ครวญอยู่นาน จึงจงใจเลือกวันที่อากาศดีมีแสงแดดอบอุ่น คิดจะพาเจียงหลีออกไปเดินเล่น ผ่อนคลายจิตใจกลางแมกไม้ขุนเขา