ตอนที่ 116 สนทนาเรื่องครอบครัว

ตอนที่ 116 สนทนาเรื่องครอบครัว

ซ่งหย่วนซานตื่นจากการหลับใหล แสงแดดนอกหน้าต่างคล้อยไปทางทิศตะวันตกแล้ว แสงตะวันที่สาดส่องเข้ามาในห้องมิได้อบอุ่นอีกต่อไป แม้จะห่มผ้าห่มอยู่ก็ยังสัมผัสได้ถึงความเย็นเยียบอยู่บ้าง

เขายังมิทันขยับตัว ข้างหูก็แว่วเสียงเข็มด้ายสอดประสานอันแผ่วเบาละเอียดอ่อน เงยหน้ามองไป เจียงหลีตื่นตั้งนานแล้ว กำลังนั่งอยู่บนเบาะนุ่มข้างเตียง ในมือถือเข็มด้าย ทำงานเย็บปักถักร้อยอยู่อย่างเงียบสงบ นางเองก็น่าจะเพิ่งตื่นได้ไม่นาน เส้นผมยังมิได้หวีสางให้เรียบร้อย ใบหน้าด้านข้างนุ่มนวลอ่อนหวาน หลุบตาลงจดจ่ออยู่กับแนวตะเข็บ สีหน้าสงบและอ่อนโยนยิ่งนัก มิได้ล่วงรู้เลยแม้แต่น้อยว่าคนที่อยู่ข้างกายตื่นขึ้นมาแล้ว

ซ่งหย่วนซานนอนอยู่อย่างเงียบ ๆ มิได้ส่งเสียงรบกวนนาง เอาแต่มองดูใบหน้าด้านข้างของนางตาไม่กระพริบอยู่อย่างนั้น ภายในใจบังเกิดความรู้สึกผิดขึ้นมาอย่างเงียบเชียบ

นับตั้งแต่เริ่มต้นฤดูใบไม้ผลิที่บุกเบิกที่รกร้างปลูกสมุนไพรเป็นต้นมา เขาก็ออกจากบ้านแต่เช้าตรู่กลับบ้านยามค่ำทุกเมื่อเชื่อวัน กลางวันดูแลสวนสมุนไพร ฤดูใบไม้ร่วงก็ยุ่งอยู่กับการเก็บเกี่ยวและแปรรูปสมุนไพร จากนั้นยังต้องวิ่งวุ่นไปเจรจาการค้ายังตัวเมืองอำเภอ ก้มหน้าก้มตาง่วนอยู่กับปากท้องทั้งวัน ฝีเท้าไม่เคยหยุดพักเลยแม้แต่น้อย ในใจเขาคิดเพียงอยากหาเงินให้ได้มาก ๆ เพื่อให้ภรรยาและลูกมีชีวิตที่มั่นคงมั่งคั่ง ทว่ากลับละเลยการอยู่เคียงข้างคนในครอบครัวไปโดยไม่รู้ตัว