กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
เสิ่นอวี่ยังคงมีสีหน้าเรียบเฉย ดาบยาวในมือเคลื่อนไหวราวกับลิ้นอสรพิษยามที่เขาสะบัดข้อมือ คมดาบวาดเป็นส่วนโค้งอันแม่นยำ
เพียงดาบเดียว เขาก็เสียบทะลุโคโบลด์สามตัวที่กระโจนเข้ามา จากนั้นก็สะบัดดาบอย่างรวดเร็ว ส่งซากศพของพวกมันลอยละลิ่วออกไป ดึงดาบกลับมาเพื่อเตรียมรับมือกับการโจมตีระลอกถัดไป
ขณะที่กวัดแกว่งดาบ เขาก็ตอบกลับตาเฒ่าโม่ในใจ:
"ไม่ต้องรีบร้อนหรอก ในสนามรบแห่งนี้ฉันจะหาวิธีหาเลือดเนื้อมาให้นายเพิ่มอย่างแน่นอน"
ตาเฒ่าโม่แค่นเสียงเหี้ยม น้ำเสียงแฝงความจู้จี้จุกจิก:
"พอกันที เลือดเนื้อระดับต่ำพวกนี้ไม่มีประโยชน์กับข้าเท่าไรแล้ว"
"เลือดของพวกมนุษย์หัวสุนัขพวกนี้ ดีกว่าน้ำล้างจานแค่นิดหน่อยเท่านั้นแหละ"