กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
เมื่อค่าการเอาชีวิตรอดของเขากลายเป็นศูนย์ กลิ่นอายอเวจีสีดำอันบ้าคลั่งที่โอบล้อมรอบตัวโอเซมก็สลายตัวไปในทันที ร่นถอยไปดั่งน้ำลด
กล้ามเนื้อที่เคยปูดโปนหดเล็กลง และดวงตาที่เคยลุกโชนด้วยเปลวเพลิงบ้าคลั่งก็ดับมอดลง กลับคืนสู่สภาพขุ่นมัวและแก่ชราตามเดิม
อเวจีได้ทอดทิ้งเขาแล้ว ในวินาทีที่ความฝันของเขาแตกสลาย ในที่สุดเขาก็กลับคืนสู่การเป็นมหาปุโรหิตที่เปราะบางและไร้หนทางต่อกร
ขณะที่ดาบยาวในมือของเสิ่นอวี่ ซึ่งแผ่รังสีเย็นเยียบ ค่อยๆ เคลื่อนใกล้เข้ามา โอเซมไม่ได้หลบเลี่ยง
เขาเอนกายพิงกำแพงที่พังทลาย แหงนมองท้องฟ้ามายาด้านบนที่กำลังค่อยๆ พังทลายลงมา และยิ้มออกมาด้วยความโล่งอก