กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ราวกับเป็นแสงสุดท้ายก่อนตะวันลับดับลง ชายชราและหญิงชราทั้งสองประคับประคองซึ่งกันและกัน ก้าวโซซัดโซเซเข้าไปในนครโบราณอันรกร้างไร้ผู้คน
แต่สิ่งที่ต้อนรับพวกเขากลับไม่ใช่เสียงโห่ร้องยินดีหรือการยื่นมือเข้าช่วยเหลือ แต่เป็นความเงียบสงัดดั่งป่าช้า
เมืองทั้งเมืองว่างเปล่าไร้เงาผู้คน
ถนนหนทางเวิ้งว้าง มีเพียงเสียงสายลมพัดหมุนเศษใบไม้แห้งปลิวว่อน
บ้านเรือนยังคงสมบูรณ์ดี แต่กลับไร้ร่องรอยของสิ่งมีชีวิต ราวกับผู้คนทั้งหมดที่เคยอยู่ที่นี่ได้ระเหยหายไปในพริบตา
ทุกคนหายไปไหนกันหมด?
ลีโอนากวาดสายตามองรอบด้านอย่างเลื่อนลอย แววตาเปี่ยมล้นไปด้วยความสิ้นหวัง