เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
เมื่อเสิ่นอวี่ลืมตาขึ้นอีกครั้ง ก็เป็นเวลาช่วงบ่ายของวันรุ่งขึ้นแล้ว
เขาหลับไปอย่างสนิทเป็นพิเศษ ราวกับได้ฟื้นฟูพลังจิตทั้งหมดที่ใช้เกินขีดจำกัดในลานประลองกลับคืนมาจนเต็มเปี่ยม
เสิ่นอวี่ลุกขึ้นนั่ง ยืดเส้นสายตามข้อต่อที่แข็งเกร็ง สายตากวาดมองไปยังมุมห้องโดยไม่รู้ตัว
กองเนื้อและเลือดที่เคยวางอยู่ตรงนั้นอันตรธานหายไปอย่างไร้ร่องรอย ไม่หลงเหลือแม้แต่คราบเลือด พื้นห้องสะอาดเอี่ยมราวกับเพิ่งผ่านการล้างทำความสะอาดอย่างหมดจด
บนมือซ้ายของเขา ลวดลายบน 【แหวนอินทรี】 กำลังเปล่งแสงจางๆ อันน่าพิศวง
เพียงความคิดวูบหนึ่ง เสิ่นอวี่ก็ตรวจสอบความคืบหน้าของการหล่อเลี้ยง
【ความคืบหน้าการหล่อเลี้ยงในปัจจุบัน: 73%】
"ดูเหมือนว่าเลือดเนื้อของบอสระดับท่านแกรนด์ดยุกซินกิด จะเป็นยาบำรุงชั้นยอดสำหรับตาเฒ่าโม่จริงๆ" เสิ่นอวี่พยักหน้ากับตัวเอง