บทที่ 478 เป็นได้แค่มดปลวก

บทที่ 478 เป็นได้แค่มดปลวก

สนามบินหมายเลขสองแห่งเมืองหลวง

ยามอัสดงมาเยือน ภายใต้แสงอาทิตย์อัสดงสีชาด บนลานบินโครงสร้างโลหะ เครื่องบินรบสีขาวเงินสะท้อนประกายแสงสีแดงระยิบระยับ

ภายในสนามบินที่แต่เดิมเงียบสงบ เวลานี้กลับเกิดความเคลื่อนไหวอย่างหาได้ยาก

ทหารกองทัพกลุ่มใหญ่ทยอยล้อมเข้าไปอย่างรู้กัน ขณะที่ผู้ปลุกพลังขั้นสามซึ่งหูตากว้างขวางบางส่วนยิ่งรุดหน้ามาจากรอบทิศ แสร้งทำทีเป็น “เดินทอดน่อง” เพื่อสืบข่าวอยู่รอบนอก

ทั้งที่เครื่องบินรบซึ่งร่อนลงจอดลำนี้ไม่ได้มีอะไรพิเศษ และในรายงานเที่ยวบินก็ไม่ใช่การเดินทางของผู้นำระดับสูงคนสำคัญแต่อย่างใด

ทว่าหลังจากเครื่องบินลงจอด ทั่วทั้งสนามบินสำรองแห่งนี้กลับคลาคล่ำไปด้วยผู้คน หรือจะเรียกว่าสายสืบก็คงไม่ผิดนัก

“เย่หนิงกลับมาแล้วเหรอ?”