บทที่ 393 ออกเดินทาง

บทที่ 393 ออกเดินทาง

เช้าตรู่ สายหมอกบางเบาสะท้อนแสงรำไร

นอกผ้าม่านที่แง้มไว้เพียงเล็กน้อย แสงแดดยามเช้าอันเย็นเยียบสาดส่องลงบนใบหน้า

"อือ..."

เสียงละเมอไร้ความหมาย

หญิงสาวที่ขดตัวอยู่ใต้ผ้าห่มค่อยๆ ลืมตาขึ้นอย่างสะลึมสะลือ ทว่าในวินาทีถัดมา เมื่อตระหนักได้ว่าตนเองอยู่ในสภาพแวดล้อมที่ไม่คุ้นเคย ก็ดีดตัวผึงขึ้นจากเตียงตามสัญชาตญาณ ราวกับสัตว์ตัวน้อยที่ตื่นตระหนก มือพยายามควานหากริชข้างขาตามความเคยชิน

เธอย่อตัวอยู่บนเตียงนุ่ม ไม่ทันที่ใบหน้าจะซีดเผือดเพราะมือซ้ายควานเจอแต่ความว่างเปล่า น้ำเสียงราบเรียบก็ดังขึ้นจากด้านหลัง

"ตื่นแล้วเหรอ?"

"ตื่นแล้วก็ไปกันได้แล้ว"

หญิงสาวหันขวับกลับไปด้วยความตกตะลึง