บทที่ 373 ซ่อนเร้น

บทที่ 373 ซ่อนเร้น?

เอี๊ยด...

เสียงโลหะบิดเบี้ยวผิดรูปดังขึ้นกะทันหัน ดึงดูดความสนใจของพนักงานต้อนรับและคนขับรถในทันที

ภาพที่ปรากฏในสายตาของคนทั้งคู่ คือเย่หนิงที่กำลังจะก้าวขึ้นรถประจำตำแหน่งฝ่ายบริหาร จู่ๆ ก็ใช้มือเปล่าบีบประตูรถกันกระสุนสีดำจนยุบลงไป วัสดุโลหะผสมที่ทนทานพอจะต้านทานจรวดอาร์พีจีขนาดเล็กได้ กลับอ่อนยวบราวกับก้อนสำลี ถูกบีบจนเกิดรอยนิ้วมือชัดเจน

"ท่านกรรมการเย่หนิง!?"

"ท่านครับ!?"

พวกเขาได้สติกลับมาพร้อมส่งเสียงร้องถามด้วยความตกใจ

แม้สีหน้าของเด็กหนุ่มจะไร้ระลอกคลื่นอารมณ์ ทว่าการชะงักฝีเท้าหน้าประตูรถเมื่อครู่ ก็ทำให้ตระหนักได้เช่นกันว่า... ต้องมีเรื่องใหญ่เกิดขึ้นแน่!

"ไม่มีอะไร ขึ้นรถ!"

เย่หนิงค่อยๆ ดึงมือขวากลับมา ก่อนจะก้าวเข้าไปนั่งในรถโดยไม่แสดงพิรุธใดๆ พลางเอ่ยสั่งเสียงเย็น