บทที่ 270 ไม่ละอายต่อใจ

บทที่ 270 ไม่ละอายต่อใจ

"ฆ่าฉันซะ..."

"สงเคราะห์ให้มันจบๆ ไปที..."

ครึ่งนาทีต่อมา เจิ้งเฉิงก็กลับคืนสู่สภาพเดิม ราวกับหัวใจแหลกสลายจนสิ้นหวัง จึงยอมละทิ้งการขัดขืนไปโดยสิ้นเชิง

เขาไม่สนใจสายตาอันเจ็บปวดรวดร้าวของลูกทีม เพียงแต่สบตากับเย่หนิงอย่างสงบนิ่ง ขอแค่ความตายที่รวดเร็วเท่านั้น

ไม่มีอะไรต้องดิ้นรนขัดขืนอีก

หลังจากได้เห็นความสามารถของเย่หนิง เขารู้ดีว่าตัวเองไม่มีโอกาสหนีรอดไปได้เลย หากไม่เป็นเช่นนั้น มีหรือที่เขาจะต้องขายจางฉี่หมิงเพื่อเอาตัวรอด?

การใช้ 'รอยไหม้' ส่งต่อข้อมูล ความจริงแล้วก็เป็นเพราะคำนึงถึงพลังจิตอันแข็งแกร่งของเย่หนิง จนไม่กล้าใช้วิธีสื่อสารทางจิตต่อหน้าอีกฝ่ายต่างหาก

ในความคิดของเขา เย่หนิงเสนอตัวแต่แรกว่าจะระเบิดสังหารผู้ปลุกพลังของเขตสงครามญี่ปุ่นเกาหลี การมีรอยไหม้ย่อมเป็นเรื่องปกติธรรมดาที่สุด ใครจะไปนึกสงสัยบาดแผลบนตัวอีกฝ่ายท่ามกลางดงกระสุนและสะเก็ดระเบิดกัน?