บทที่ 148 ลมเริ่มพัด

บทที่ 148 ลมเริ่มพัด

"ผมเย่หนิงครับ ลำบากพวกคุณแล้ว"

เย่หนิงตอบกลับไปเรียบๆ ก่อนจะยื่นมือออกไปจับทักทายอย่างสงบนิ่ง

ด้วยชาติก่อนเคยพบเจอเหตุการณ์ใหญ่โตมานับไม่ถ้วน เรื่องแค่นี้จึงไม่ได้ทำให้ตื่นเต้นอะไรนัก

หลินรุ่ยไม่ได้ถือสากับท่าทีอันเฉยชา กลับแอบชื่นชมในใจด้วยซ้ำ ยามปกติผู้ปลุกพลังทั่วไปเวลาเห็นเขาต่างก็กลัวจนหัวหดราวกับหนูเจอแมว ด้วยแรงกดดันจากกลิ่นอายพลังจนแทบไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง

แต่ขั้นสองอย่างเย่หนิงกลับไม่ได้รับผลกระทบใดๆ ซ้ำยังสุขุมเยือกเย็น นับว่าหาได้ยากยิ่งนัก

ไม่พูดพล่ามทำเพลง หลังแสดงคำสั่งประจำตัวเสร็จ หลินรุ่ยก็ผายมือเชื้อเชิญทันที

"ท่านเย่หนิง หากท่านพร้อมแล้ว ก็ออกเดินทางกลับเมืองหลวงพร้อมพวกเราได้เลย"