บทที่ 104 ฉันมาช่วย

บทที่ 104 ฉันมาช่วย

"อย่านะ!"

"เฝ้าฝั่งนายให้ดี!"

ในสถานการณ์คับขัน หวังหยางผิงไม่มีเวลาคิดอะไรให้ถี่ถ้วน

พอมองเย่หนิงที่ปั้นหน้าจริงใจ เขาก็รู้สึกถึงความพิลึกพิลั่นอย่างบอกไม่ถูก

หมอนี่วิ่งโร่มาแบบนี้ หรือว่าร่างกลายพันธุ์ฝั่งนั้นจะหลุดการควบคุมแล้วงั้นเหรอ!?

ยังไม่ทันได้ปะติดปะต่อข้อมูลเข้าด้วยกัน อีกทั้งยังมีม่านพลังกั้นอาณาเขตคอยบดบัง เขาจึงไม่ทันคิดเลยว่าร่างกลายพันธุ์อีกฝั่งจะถูกฟันตายไปแล้ว

การต่อสู้ที่ตึงเครียดอยู่แล้วกลับมีเย่หนิงโผล่พรวดพราดเข้ามา พอเสียสมาธิไปวูบเดียว เขาก็ถูกหนอนพันขาทับร่างเข้าอย่างจัง

"อั่ก!"

แรงมหาศาลกดทับลงมา แม้แต่ร่างกายขั้นสามก็ยังต้านรับความเสียหายไม่ไหว หวังหยางผิงรู้สึกหวานปร่าในลำคอก่อนจะกระอักเลือดคำโตออกมา ดาบยักษ์ในมือถูกยกขึ้นมาเป็นโล่ตามสัญชาตญาณเพื่อขัดขวางไม่ให้สัตว์ประหลาดกลืนกินตนเข้าไป