บทที่ 103 มีน้ำใจชอบช่วยเหลือผู้อื่น

บทที่ 103 มีน้ำใจชอบช่วยเหลือผู้อื่น

"ตูม!!!!"

มหาธารปราณดาบที่ซัดกระหน่ำออกไปราวกับพายุไร้ที่สิ้นสุด ละลายทุกสิ่งทุกอย่างตรงหน้าจนสิ้นซากในชั่วพริบตา

ท่ามกลางพายุกระแสดาบสีเงิน ใบหน้าที่เต็มไปด้วยหลุมขรุขระของหวงข่ายทำได้เพียงผุดประกายแห่งความตื่นตระหนกขึ้นมาเสี้ยววินาที ก่อนที่สมองจะถูกซัดทะลวงจนทะลุ เศษมันสมองปนเลือดสีแดงสลับขาวถูกกระแสดาบที่ตามหลังมาพัดกระจายราวกับเป็นเชื้อเพลิง แต้มลงบนพายุสีเงินอย่างน่าสยดสยอง

เนื้อตัวมลาย ร่างกระดูกแหลกสลาย