บทที่ 97 สังหาร

บทที่ 97 สังหาร

ในกลุ่มของกองทัพ หวังหยางผิงขมวดคิ้วเล็กน้อย เห็นได้ชัดว่าคิดไม่ถึงเช่นกันว่าเย่หนิงจะไร้น้ำยาขนาดนี้

ทุกคนปิดฉากการต่อสู้หมดแล้ว เหลือเพียงอีกฝ่ายที่ยังจัดการไม่เสร็จ

แม้จะเกี่ยวกับที่มีตัวถ่วงสองคนอยู่ในทีม แต่ในฐานะขั้นสาม หากระเบิดพลังเต็มที่ อย่างน้อยก็น่าจะชนตรงๆ ได้ไม่ใช่หรือ

ทั้งพละกำลังและความเร็วนี้ มองอย่างไรก็พอๆ กับขั้นสองในทีมของตนชัดๆ

“หัวหน้าหวัง ผมยิ่งดูยิ่งรู้สึกว่าไอ้หนุ่มนี่แอบอ้างว่ะครับ...”

ด้านหลัง ผู้ปลุกพลังขั้นสามที่ถือดาบเช่นกันมองเย่หนิงซึ่งเอาแต่หลบไปมาด้วยความเอือมระอา ด้วยความร้อนใจที่ต้องรอนาน ถึงขั้นอยากจะลงมือเองเสียให้รู้แล้วรู้รอด

แววตาไหววูบ เมื่อได้ยินข้อสงสัยของลูกทีม คราวนี้แม้แต่หวังหยางผิงเองก็ชักไม่แน่ใจแล้วว่าการประเมินก่อนหน้านี้ถูกต้องหรือไม่