กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 293
เงียบสงัด
ไม่มีแม้แต่เสียงเดียว
ราวกับโลกทั้งใบตกอยู่ในความเงียบงันไปพร้อมกัน
โจวจี้นิ่งเงียบ ดวงตาของเขาเปรียบเสมือนสายน้ำสีดำอันเย็นเยียบที่ไหลเอื่อยอย่างไร้สุ้มเสียง เขาจ้องมองเธอไม่กะพริบตา ไม่อาจละสายตาไปจากเธอได้เลย
ผ่านไปนานเท่าไรก็ไม่รู้
ชายหนุ่มยกขาที่หนักอึ้งจนแทบไม่อาจยกขึ้นไหว ก้าวไปหาเธออย่างเชื่องช้า ก่อนจะย่อตัวลงตรงหน้า แล้วยื่นมือขึ้นอย่างแผ่วเบา ปลายนิ้วลูบไล้ผ่านคิ้วตาและใบหน้าที่สงบนิ่งอ่อนโยนของหญิงสาว
โจวเจิ้งชูพูดไม่ผิด
เธอดูสงบจริง ๆ ราวกับไม่มีเรื่องทุกข์ใจหรือความกังวลใด ๆ หลงเหลืออยู่เลย
เธอจากไปอย่างเงียบเชียบเช่นนี้