กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 292
โจวเจิ้งชูกอดคนในอ้อมแขนไว้แน่น น้ำตาที่พรั่งพรูออกมาราวกับสายธารขาดเขื่อนค่อย ๆ ไหลอาบแก้มโดยที่เจ้าตัวไม่ทันรู้ตัว จนเปียกชุ่มไปทั้งใบหน้า
เขายิ่งกอดก็ยิ่งแน่น ราวกับว่าทำเช่นนี้แล้วจะสามารถรั้งอีกฝ่ายเอาไว้ได้
ขอบตาแดงก่ำ น้ำตาไหลรินไม่ขาดสาย