เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 286
โจวเจิ้งชูพอนึกถึงคำพูดเหล่านี้ หัวใจก็ดิ่งวูบลงไปอีกหลายส่วน
เขาเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าถึงเวลานั้นตัวเองจะสามารถยอมรับความจริงอย่างสงบได้หรือเปล่า จะให้เขานั่งมองมารดาค่อยๆ แห้งเหี่ยวโรยราลงไปทีละวันอย่างทำอะไรไม่ได้
เปรียบเหมือนดอกกุหลาบที่ร่วงโรยลงทีละวันหลังจากฤดูใบไม้ผลิผ่านพ้นไป
กลีบดอกค่อยๆ สูญเสียความเปล่งประกายและสีสัน ค่อยๆ แห้งเหี่ยวลงเรื่อยๆ จนกระทั่งเน่าเปื่อยไปในผืนดิน
โจวเจิ้งชูคิดไม่ตก ฟ้าดินช่างไม่ยุติธรรมกับเธอเอาเสียเลย ทำไมถึงยังต้องใจร้ายพรากเธอไปแบบนี้อีก
เขากอดร่างในอ้อมแขนเอาไว้แน่น คนที่ปกติแล้วเป็นคนนิ่งสงบเก็บอารมณ์ได้ดี ในช่วงเวลาแบบนี้กลับเริ่มควบคุมตัวเองไม่อยู่ ต่อให้รู้ทั้งรู้ว่าการเร่งรัดคนขับรถไม่ได้ช่วยอะไร แต่ก็ยังอดไม่ได้ที่จะเร่งเร้าให้เขาขับรถให้เร็วขึ้นอีก
คนขับรถรีบบึ่งมาถึงโรงพยาบาลด้วยความเร็วสูงสุด
โจวเจิ้งชูอุ้มร่างนั้นมุ่งตรงไปยังแผนกฉุกเฉินทันที เหล่าแพทย์และหัวหน้าแผนกต่างเตรียมตัวกันพร้อมตั้งนานแล้วตั้งแต่ได้รับโทรศัพท์
หอผู้ป่วยชั้นบนนี้เงียบสงบเป็นอย่างมาก