กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 260
คุณแม่เองยังไม่เติบโตเป็นผู้ใหญ่ แล้วจะดูแลเขาได้อย่างไร? เพราะอย่างนั้นเขาจึงอดทนต่อความเจ็บปวดที่ได้รับซ้ำแล้วซ้ำเล่า กระทั่งสามารถลืมเรื่องที่เคยถูกทำร้ายได้อย่างรวดเร็ว
คุณแม่เองก็น่าสงสารเหมือนกัน
คุณแม่ใช้ชีวิตอย่างไม่มีความสุข รอยยิ้มก็ไม่ใช่รอยยิ้มจากใจ ตอนที่โจวเจิ้งชูยังเด็กกว่านี้ เขามักมองคุณแม่ที่ตัวเองรักที่สุด แล้วรู้สึกอยู่เสมอว่าในดวงตาของเธอว่างเปล่า ราวกับขาดบางสิ่งบางอย่างไป
เด็กวัยสามสี่ขวบยังไม่ค่อยรู้ความนัก รู้จักตัวอักษรอยู่เพียงไม่กี่ตัว หลายคำพูดก็ยังไม่เข้าใจความหมาย
อย่างเช่นถ้อยคำที่คุณแม่พูดกับเขาด้วยน้ำเสียงเย็นชาในยามที่ควบคุมอารมณ์ไม่ได้ ฟังดูแล้วคงไม่ใช่คำพูดที่น่าฟังสักเท่าไร