เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 259
เจียงเยว่ไม่รู้ว่าควรดีใจหรือควรเป็นกังวลดี
อย่างไรเสีย ตอนนี้โจวจี้ดูเหมือนจะไม่ค่อยปกติ แต่ภายนอกกลับดูปกติมาก คำพูดคำจาฟังดูเหมือนคนเสียสติ ทว่าพอลองพิจารณาให้ดี กลับแฝงความมืดมนที่ชวนให้รู้สึกขนลุกอยู่ไม่น้อย
เดิมทีเจียงเยว่ยังคิดจะยั่วโมโหเขาต่อ แต่พอมองใบหน้าหล่อเหลาและซีดขาวของเขาแล้ว ก็อดใจอ่อนไม่ได้
แต่เมื่อไรที่ผู้หญิงเกิดความสงสารผู้ชายขึ้นมา เมื่อนั้นก็หมายความว่าหายนะอยู่ไม่ไกลแล้วจริง ๆ
ถึงอย่างนั้น ดูเหมือนจะไม่เป็นไรเหมือนกัน เจียงเยว่คิดว่าตัวเองก็คงเต็มใจปล่อยให้หัวใจจมดิ่งลงไปเช่นกัน
เธอประคองใบหน้าของโจวจี้ไว้ เงยหน้าพยายามสบตาเขาให้ได้ ดวงตากลมดำของเธอใสสะอาดราวกับหยกเขียวที่ผ่านการชำระล้าง ไร้ซึ่งมลทิน เต็มไปด้วยความจริงใจและบริสุทธิ์ เธอเป็นคนรักษาคำพูด และไม่เคยหลอกลวงใคร
"โจวจี้ ฉันพูดได้แค่ว่าจะลองดู"