กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 236
ลมหายใจของเจียงเยว่ชะงักไปชั่วขณะ ปลายนิ้วเรียวขาวราวต้นหอมค่อย ๆ กำเข้าหากันโดยไร้สุ้มเสียง ใบหน้าของเธอซีดลงเล็กน้อย ขอบตาที่ร้อนผ่าวคล้ายจะรู้สึกแสบจนน้ำตาคลอ แม้แต่ตัวเธอเองก็ยังไม่รู้ว่าความรู้สึกเปรี้ยวปร่าในใจที่ผุดขึ้นมาอย่างไม่มีสาเหตุนั้นเกิดจากอะไร
เธอกลืนน้ำลาย ฝืนคลายความรู้สึกตีบตันในลำคอ สีหน้าจึงดูดีขึ้นเล็กน้อย ริมฝีปากอิ่มสีอ่อนขยับเม้มเบา ๆ ก่อนเอ่ยเสียงแผ่ว "ไม่ใช่"
มืออีกข้างของเธอถูกโจวจี้จับจูงไว้ ฝ่ามือของเขากระชับแน่นขึ้นเล็กน้อย
ปลายฤดูใบไม้ผลิย่างเข้าสู่ต้นฤดูร้อน อากาศกำลังเย็นสบายพอดี
สายลมพัดผ่าน ราวกับพัดพาบรรยากาศแปลกประหลาดเมื่อครู่ให้จางหายไปด้วย