เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 218
เจียงเยว่เพิ่งตื่นนอน สมองยังมึนงงว่างเปล่า ขณะที่ยังไม่ทันตั้งตัว เธอก็ถูกใครบางคนอุ้มขึ้นจากเตียงในท่าอุ้มเจ้าสาวเสียแล้ว
ผ่านไปครู่หนึ่ง เธอถึงค่อย ๆ ได้สติ หลุดพ้นจากความง่วงงุนแล้วเอ่ยขึ้นว่า "วางฉันลงเถอะ ฉันหายง่วงแล้ว"
โจวจี้ทำตามที่เธอบอก วางเธอลงบนพื้น เธอมองท้องฟ้านอกหน้าต่างบานใหญ่ที่ค่อย ๆ มืดลง ก่อนจะถามว่า "ตอนนี้เราจะไปกินมื้อเย็นกันเหรอ?"
โจวจี้พยักหน้า "อืม"
เจียงเยว่ไม่เห็นลูกชายอยู่ในห้องทำงาน เธอหลับไปแค่ตื่นเดียว หรือว่างานที่โรงเรียนอนุบาลมอบหมายให้ยังทำไม่เสร็จอีก?
เด็กชายที่พอพ้นปีใหม่ก็จะอายุครบหกขวบแล้ว อย่างไรก็ยังเป็นแค่เด็กหกขวบเท่านั้น
จะมีการบ้านมากมายให้ทำขนาดนั้นได้อย่างไร?
เจียงเยว่หันหน้ากลับมา มองโจวจี้อีกครั้ง "ลูกล่ะ? เขามีการบ้านต้องทำเยอะขนาดนั้นเลยเหรอ?"