กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย อ่านข้ามภพ
บทที่ 209
ราตรีอันยาวนานกำลังจะสิ้นสุดลง ขอบฟ้าเริ่มปรากฏแสงสีขาวรำไร
น้ำค้างยามดึกหยาดลงบนหว่างคิ้วและดวงตา เย็นเยียบจนซึมลึกถึงกระดูก
คนสนิทของโจวฝูเวยพาคนตามมาถึงแล้ว คนกลุ่มหนึ่งได้แต่ยืนอยู่ห่าง ๆ ไม่มีใครกล้าส่งเสียง บรรยากาศเงียบงันราวกับไร้ชีวิต เงียบจนได้ยินเพียงเสียงลมพัดผ่าน
หลังจากรออยู่ครู่หนึ่ง คนสนิทจึงรวบรวมความกล้าเดินเข้าไป เขาเองก็ไม่รู้ว่าเหตุใดเจ้านายถึงเสียอาการได้ถึงเพียงนี้ ตลอดหลายปีที่ติดตามเจ้านายมา ไม่ว่าจะพบเจอเรื่องใด เจ้านายก็สุขุมเยือกเย็นเสมอ แม้เผชิญเรื่องใหญ่เพียงใดก็ยังคงสีหน้าเรียบเฉย
"ใต้เท้า..."
คนสนิทเพิ่งอ้าปาก ก็ได้ยินเสียงเย็นชาดังขึ้นข้างหู "ถอยไป"