กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย อ่านข้ามภพ
บทที่ 173
"ผี" ตนหนึ่งที่เงียบมาตลอดเหลือบมองนิ้วมือของเธอซึ่งวางอยู่บนข้อมือของเขา นิ้วเรียวบางนุ่มนวล ขาวยิ่งกว่ากระดาษ เล็บมือมีสีชมพูอ่อนที่ดูสุขภาพดี
แม้แต่นิ้วมือก็ดูน่ารักไปหมด
โจวจี้เป็นฝ่ายกุมมือเธอไว้ก่อน มือของเธอค่อนข้างเย็น เขาจึงเอ่ยว่า "เอาละ ผมพาคุณออกไปเดินเล่น"
ตอนนี้เจียงเยว่รู้สึกกลัวอยู่บ้าง จึงไม่ได้สะบัดมือเขาออก ปล่อยให้เขากุมมือของตัวเองไว้ ก่อนจะค่อย ๆ เดินตามหลังเขาไปอย่างเชื่องช้า
เธอเดินช้า ขาก็ไม่ได้ยาวเท่าเขา ก้าวแต่ละก้าวจึงสั้นกว่า
ดูเหมือนชายหนุ่มจะสังเกตเห็นเรื่องนี้ จึงค่อย ๆ ผ่อนฝีเท้าลงเช่นกัน เมื่อเดินมาถึงลานเรือนที่มีแสงแดดส่องถึง เจียงเยว่ก็ไม่รู้สึกกลัวเหมือนเมื่อครู่อีกแล้ว
ดังนั้นเธอจึงสะบัดมือโจวจี้ออกอย่างไม่ลังเล