บทที่ 90

บทที่ 90

เจียงเยว่ต้องใช้เวลาคิดอยู่พักหนึ่งกว่าจะนึกออกว่ากู้เฉินคือใคร

เธอนึกทบทวนอย่างจริงจัง ขมวดคิ้วเล็กน้อยเอ่ยขึ้น "ไม่มีค่ะ"

เธอเป็นคนเจ้าคิดเจ้าแค้นมากนะ!

เพื่อนสองคนนั้นของโจวจี้ก็ไม่ชอบหน้าเธอ แถมยังใช้สายตาแบบมองจากเบื้องสูงมาสำรวจมองเธออีก ทำไมเธอจะต้องไปพูดคุยทักทายกับพวกเขาด้วยเล่า?

โจวจี้กุมมือเธอไว้ อุณหภูมิในฝ่ามือของชายหนุ่มอบอุ่นเพียงพอ เขากุมมือเธอไว้แน่นโดยไม่เอ่ยอะไรอีก

ร้านอาหารอยู่ห่างจากโรงแรมไม่ไกลนัก

ใช้เวลาเดินทางด้วยรถยนต์ไม่ถึงสิบนาที

ทว่าระหว่างทางกลับมีนักข่าวแอบถ่าย บังเอิญเปิดแฟลชเข้า จนถูกคนขับรถและบอดี้การ์ดรถคันหลังสังเกตเห็น

บอดี้การ์ดลากตัวนักข่าวที่ซ่อนอยู่เบื้องมืดออกมา บังคับให้ส่งกล้องถ่ายรูป ยุบภาพแอบถ่ายในกล้องทิ้งเสียก่อนจะยอมปล่อยตัวไป