บทที่ 89

บทที่ 89

สายลมเย็นเยียบที่พัดโชกหอบเอาธงกระดาษไว้อาลัยสีขาวโบกสะบัด เสียงลมคล้ายเจือปนความโศกเศร้าโหยหวนอยู่หลายส่วน

นางกำนัลและขันทีที่คุกเข่าอยู่บริเวณลานกว้างต่างหวาดกลัวในใจ ร่างกายสั่นสะท้านเทิ้ม ยิ่งมีคนใจเสาะที่กลั้นไม่อยู่จนเผลอหลุดเสียงสะอื้นไห้ออกมาอย่างอัดอั้น

ทันทีที่เสียงร้องไห้ดังขึ้น ก็ถูกทหารองครักษ์ใช้มือปิดปากแล้วลากตัวออกไปทันที

อ๋องผู้สำเร็จราชการไม่ทรงโปรดให้มีเสียงร้องไห้ในเวลานี้ และไม่อนุญาตให้ร้องไห้หน้าโลงศพ

บรรดาเพื่อนสนิทมิตรสหายผู้ดีที่ปกติมักคลุกคลีเล่นสนุกกับองค์หญิง ซึ่งคุกเข่าอยู่เบื้องหน้าโลงศพภายในตำหนัก ต่างก็เป็นคนขลาดกลัวไม่น้อย ถูกแรงกดดันอันหนักอึ้งนี้ขู่ขวัญเสียจนใจฝ่อ รู้สึกปวดร้าวลึกซึ้งในอกจนอดหลั่งน้ำตาออกมาไม่ได้เช่นกัน ได้แต่กดเสียงสะอื้นให้เบาที่สุด