บทที่ 73

บทที่ 73

เจียงเยว่ไม่ได้อยู่ว่างงานที่บ้านในยามบ่าย หลังจากเพลิดเพลินกับมื้อเที่ยงสุดประณีต เธอก็เรียกให้คนขับรถไปส่งที่ข้างนอก

พ่อบ้านถามถึงจุดหมายปลายทางของภรรยาตามธรรมเนียม เพื่อเผื่อว่าเดี๋ยวคุณชายโทรศัพท์กลับมา พวกเขาจะได้ตอบคำถามได้สะดวก

"ฉันจะไปห้องสมุด"

"..."

พ่อบ้านเงียบไป ด้วยความที่เป็นคนกว้างขวางผ่านโลกมามาก จึงสงบสติอารมณ์จากคลื่นลมโถมซัดนี้ได้อย่างรวดเร็ว "เข้าใจแล้วครับคุณนาย"

เจียงเยว่ขึ้นรถ พอเอนหัวพิงหมอนเบาะรถก็รู้สึกง่วงขึ้นมาอีกแล้ว

เมื่อคืนหลับไปสนิทดี แต่ฝันตลอดคืนทำให้รู้สึกเหนื่อยล้าเหลือเกิน พอตื่นมาตอนเช้าก็รู้สึกราวกับว่าไปวิ่งวุ่นอยู่ในความฝันมาตลอดทั้งคืน ร่างกายชาและไร้เรี่ยวแรง

เจียงเยว่ไม่อยากพึ่งพาความฝันที่ขาดๆ หายๆ เพื่อมารู้เรื่องที่ตัวเองไม่รู้ ในเมื่อค้นหาทางอินเทอร์เน็ตไม่ได้ งั้นก็ไปดูในหนังสือเถอะว่ามีไหม