บทที่ 72

บทที่ 72

คืนนี้เจียงเยว่มีอารมณ์ดีมาก ทุกครั้งที่เธออารมณ์ดี ก็มักจะนอนหลับได้อย่างเต็มอิ่ม

ครั้งนี้อาจเป็นเพราะเนื้อเรื่องดำเนินมาถึงจุดเปลี่ยนอีกครั้ง

เธอเริ่มฝันถึงเรื่องราวในอดีตอีกแล้ว ความฝันต่อเนื่องกันเป็นฉาก ๆ ไม่เปิดโอกาสให้เธอได้พักหายใจเลย

โลกตรงหน้าหญิงสาวที่พร่าเลือนราวกับมีหมอกปกคลุมค่อย ๆ แจ่มชัดขึ้น สิ่งที่ปรากฏแก่สายตาคือจวนแปลกหน้าที่เงียบสงัดแห่งหนึ่ง

หิมะที่เกาะอยู่ตามรางน้ำชายคาค่อย ๆ ละลายกลายเป็นหยดน้ำท่ามกลางแสงแดดเจิดจ้า ไหลหยดลงจากชายคาอย่างช้า ๆ กระทบพื้นหินสีเขียวครามโดยไร้สุ้มเสียง

ลึกเข้าไปในจวน ราวกับไม่มีผู้คนอยู่เลยสักคน

เด็กหนุ่มชุดดำเดินผ่านระเบียงยาว มุ่งหน้าเข้าไปในลานเรือนอันเงียบสงบแห่งหนึ่ง

เมื่อยืนอยู่หลังประตูห้อง เด็กหนุ่มก็เอ่ยด้วยความเคารพ "นายท่าน"

เสียงของชายหนุ่มเย็นชาอย่างยิ่ง ไร้ระลอกอารมณ์ "เข้ามา"