บทที่ 68

บทที่ 68

เจียงเยว่ไม่รู้ว่าโจวจี้มีความผิดปกติอะไรตรงไหน แต่เปรียบเสมือนสัตว์ป่าที่มีสัญชาตญาณความไวต่ออันตรายก่อนที่มันจะมาถึง เธอรู้สึกว่ายามที่โจวจี้เงียบงันไม่ปริปากพูดจานั้น กลับน่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่ายามที่เขาทำหน้าเย็นชาเสียอีก

ยิ่งสงบมากเท่าไหร่ ก็ยิ่งชวนให้ตื่นตระหนกตกใจมากเท่านั้น

เธอถอยหลังไปสองก้าว ก่อนที่ภูเขาไฟที่สงบนิ่งอยู่จะปะทุขึ้นอย่างกะทันหัน เธอชิงปลีกตัวออกห่างจากเขตอันตรายนี้ก่อน "ฉันจะขึ้นไปนอนซ่อมเวลาบนห้องแล้วค่ะ"

พูดจบเธอก็ไม่รอปฏิกิริยาตอบรับจากเขา หมุนตัวเดินอย่างสง่างาม เส้นผมที่ปล่อยสยายไกวแกว่งเบา ๆ ไปตามจังหวะการเคลื่อนไหวของเธอ สายตาของชายหนุ่มเคลื่อนตามไปอย่างเชื่องช้า มองดูด้านข้างใบหน้าที่ประณีตงดงามและขาวดุจหิมะของเธออย่างใช้ความคิด

ช่วงนี้พวงแก้มเล็ก ๆ เริ่มมีเนื้อมีหนังขึ้นมาบ้างแล้ว

ทว่าคางกลับยังคงดูเรียวเล็กเช่นเคย