บทที่ 62

บทที่ 62

ความฝันนี้ช่างสมจริงเหลือเกิน

สมจริงเสียจนไม่เหมือนความฝัน

ในความฝันเจียงเยว่ยังคงสัมผัสได้ถึงความรู้สึกอัปยศอดสูตอนที่ต้องก้มหัวขอโทษอย่างชัดเจน ราวกับถูกบดขยี้ให้จมลงไปในโคลนตมและเหยียบย่ำจนไร้ค่า

ไม่เพียงแต่ศักดิ์ศรีที่ถูกเหยียบย่ำ แต่ยังต้องทนรับสายตาที่มองลงมาจากเบื้องสูงพวกนั้น

สายตาที่เต็มไปด้วยความเย้ยหยัน

เจียงเยว่สะดุ้งตื่นขึ้นมาจากฝันร้ายด้วยความสะลึมสะลือ แววตายังคงดูเหม่อลอย แผ่นหลังเปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อเย็นเฉียบ เธอกำมือแน่นโดยไม่รู้ตัว ความคิดที่อยากจะตายตกไปตามกันกับพวกมันยังคงวนเวียนอยู่ในหัว