บทที่ 50

บทที่ 50

"หย่าเหรอ?" โจวจี้เอ่ยคำสองคำนี้ออกมาทีละคำ เขาเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะค่อยๆ ขมวดคิ้วเรียวได้รูป "ช่วงนี้ผมไม่ได้คิดเรื่องนี้เลย"

เมื่อก่อนเคยคิด

ยิ่งไปกว่านั้น ตอนที่จดทะเบียนสมรสกับเธอ เขาก็รู้ดีอยู่แล้วว่าไม่ช้าก็เร็วทั้งคู่ต้องหย่ากัน

การแต่งงานครั้งนี้เป็นทั้งการชดเชยให้เธอ เป็นการชดเชยให้ลูก และเป็นการต่างฝ่ายต่างได้ในสิ่งที่ตัวเองต้องการ

แต่ช่วงหลังมานี้ เขาไม่ได้คิดเรื่องนี้อีกจริงๆ สัปดาห์ก่อน ทนายความนำข้อตกลงหย่าที่ร่างไว้ล่วงหน้ามาวางบนโต๊ะทำงานของเขา

โจวจี้จ้องข้อตกลงหย่าอยู่นาน สุดท้ายก็ส่งมันเข้าเครื่องทำลายเอกสารไปอย่างเงียบงัน

นี่เป็นครั้งแรกที่เขาตระหนักว่าตัวเองไม่เต็มใจ

อย่างน้อยตอนนี้เขาก็ยังไม่อยากหย่ากับเธอ