บทที่ 49

บทที่ 49

เจียงเยว่นอนหลับยาวนานมาก บางทีอาจเป็นเพราะนึกถึงเสด็จพ่อกับเสด็จแม่ขึ้นมา

เธอฝันถึงพวกเขาอีกครั้ง

ท่ามกลางฤดูหนาวอันหนาวเหน็บที่หิมะโปรยปรายไม่ขาดสาย น้ำค้างแข็งใต้ชายคาจับตัวกลายเป็นน้ำแข็ง สายลมเย็นยะเยือกพัดปะทะใบหน้า ส่งเสียงหวีดหวิว

เธอยืนอยู่บนระเบียงทางเดิน แสงแดดอุ่นในฤดูหนาวส่องลงมาจนแสบตาเล็กน้อย เธอกระชับเสื้อคลุมบนร่างให้แน่นขึ้น บริเวณขอบหมวกคลุมศีรษะบุด้วยขนสุนัขจิ้งจอกสีขาวหนานุ่ม

ปกติเธอเป็นคนขี้หนาวอยู่แล้ว จึงอดไม่ได้ที่จะซุกใบหน้าเข้าไปในปกเสื้อขนฟูสีขาวซีด เผยให้เห็นเพียงดวงตากลมดำสนิทคู่หนึ่ง ปลายนิ้วทั้งสิบแดงก่ำเพราะความหนาวไปนานแล้ว

แต่เธอกลับมองตุ๊กตาหิมะที่ตัวเองปั้นไว้อย่างพึงพอใจ