บทที่ 17

บทที่ 17

เจียงเยว่กินอ่อนไม่กินแข็ง เมื่อได้ยินน้ำเสียงอ่อนโยนของเด็กน้อยเช่นนี้ ในใจก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกกระด้างกระเดื่องขึ้นมาเล็กน้อย

น้ำเสียงของเธอค่อนข้างแข็งทื่อ "รู้แล้ว"

เด็กชายเงยคอขึ้นมองคุณแม่ เมื่อไม่เห็นความรังเกียจจากใบหน้าของเธอ จึงกล้าเอ่ยถามเสียงเบาว่า "คุณแม่ มารับผมกลับบ้านใช่ไหมครับ?"

เจียงเยว่มาที่บ้านใหญ่ เพียงแค่ตั้งใจมาพบเขาครั้งหนึ่งเท่านั้น

ไม่ได้คิดจะพาเด็กกลับไปที่วิลล่าด้วยจริงๆ

เธอไม่เคยเลี้ยงเด็กและเลี้ยงเด็กไม่เป็นเลยสักนิด

ทว่าลูกชายของเธอดูกล่าวว่าง่ายเป็นอย่างยิ่ง ในเวลานี้ยังมองไม่เห็นเค้าลางของตัวร้ายใหญ่ที่ระบบพูดกรอกหูอยู่เลยแม้แต่น้อย