บทที่ 8

บทที่ 8

ซุนเฉิงเฟิ่งโกรธจนเลือดขึ้นหน้า พุ่งเข้ามาเหมือนหญิงอันธพาลหมายจะกระชากผมของนาง

ทว่านางหาใช่หุ่นเชิดที่อีกฝ่ายจะทำตามอำเภอใจได้อีกต่อไป นางยังไม่ทันแตะโดนเส้นผมของอีกฝ่าย ก็ถูกคนขับรถขวางเอาไว้เสียก่อน

ซุนเฉิงเฟิ่งนึกแค้นใจจนคันยิบในอก ครั้นเห็นว่าสถานการณ์ไม่เป็นผลดีกับตน จึงเริ่มอาละวาดส่งเสียงโวยวายอยู่ที่หน้าประตูคฤหาสน์ตระกูลโจว จงใจทำตัวน่าอับอายขายขี้หน้า

มีแม่ที่เที่ยวทำตัวน่าอับอายขายขี้หน้าเช่นนี้

เจียงเยว่ในตระกูลมหาเศรษฐีก็ยิ่งเงยหน้าอ้าปากไม่ขึ้น เมื่อโจวจี้กลับมาแล้วรู้เข้าก็คงจะไม่ทำดีด้วยอย่างแน่นอน

"ตีคนแล้วเว้ย! ฆ่าคนแล้วเว้ย! มีที่ไหนลูกสาวตีแม่บังเกิดเกล้าของตัวเอง? ฉันเลี้ยงแกมาด้วยความยากลำบาก เลี้ยงหมาป่าตาขาวขึ้นมาตัวหนึ่งก็คงไม่ทำกับฉันแบบนี้หรอก"

"ฟ้าดินเป็นพยาน ฉันช่างอาภัพนัก"

เจียงเยว่มองหญิงที่กำลังอาละวาดอยู่ตรงหน้าด้วยท่าทีสงบยิ่ง