บทที่ 7

บทที่ 7

เจียงเยว่กล่าวจบก็สะบัดก้นจากไปอย่างสง่างามจริง ๆ

สวมแว่นกันแดด เสียงรองเท้าส้นสูงกระทบพื้นดังต๊อกแต๊กราวกับเคาะลงบนหัวของคนอื่น

พนักงานรักษาความปลอดภัยที่เฝ้าอยู่หน้าประตูมองหน้ากันไปมา

ผู้อำนวยการสถานียิ่งมึนงงเล็กน้อย ราวกับตั้งตัวไม่ทันกับความเด็ดเดี่ยวของเธอ

ตั้งแต่เมื่อไหร่ที่เธอเปลี่ยนมาคุยง่ายขนาดนี้?

ตามปกติแล้วไม่ใช่ว่าต้องอาละวาดติดต่อกันสามวันสามคืนไม่หยุดหรอกหรือ? ทั้งทุบทั้งด่าถึงจะหายแค้น

เรื่องผิดปกติวิสัยต้องมีปีศาจ!

เธอต้องแอบซ่อนแผนการร้ายกาจใหญ่อะไรไว้อยู่แน่ ๆ

พอเจียงเยว่เดินไปไกลแล้ว ผู้อำนวยการสถานีก็อดไม่ได้ที่จะเรียกผู้ช่วยเข้ามาหา "เธอไปจริง ๆ หรือ?"