กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย เงาอักษร
ตอนที่ 308 แขกเยือนคฤหาสน์ หยอกเล่นกับหม่า หมิงเฉิง
เมื่อแบกเซี่ยเยี่ยนเกอไว้บนหลัง เดินไปเดินมา ฮั่วหรานก็รู้สึกว่าด้านหลังเปียกชื้นขึ้นมาเล็กน้อย เขาสูดจมูกฟุดฟิด เชี่ยเอ๊ย คงไม่ใช่ว่าตกใจกลัวจนกลั้นปัสสาวะไม่อยู่หรอกนะ
แต่ฮั่วหรานก็ไม่ได้โวยวายออกไป เรื่องแบบนี้น่าอับอายอยู่บ้าง ถ้าเป็นตัวเขาเองเมื่อครู่นี้ ก็คงไม่ถึงขั้นหวาดกลัวขนาดนั้น เขาไม่ได้กลัวความตายมากเท่าไหร่ ทว่าด้านหลังคือเซี่ยเยี่ยนเกอ หากตนเองถอยหนีแล้วปล่อยให้เซี่ยเยี่ยนเกอเผชิญหน้ากับหมีดำ ผลลัพธ์คงเกินจะคาดคิด
เดินลงเขามาตลอดทาง จู่ ๆ ฮั่วหรานก็เอ่ยขึ้นว่า “พวกนายไปนั่งคันอื่น ฉันกับเยี่ยนเกอนั่งคันเดียวกัน”
บอดีการ์ดหลายคนต่างมองหน้ากันไปมา ส่วนบอดีการ์ดของเซี่ยเยี่ยนเกอก็มององค์หญิงน้อยของตนที มองฮั่วหรานที เซี่ยเยี่ยนเกอจึงเอ่ยปากว่า “พวกนายทำตามที่พี่เสี่ยวหรานของฉันบอกก็พอแล้ว”
บอดีการ์ดของเซี่ยเยี่ยนเกอไม่มีทางฟังคำสั่งของฮั่วหรานอยู่แล้ว แต่เมื่อเซี่ยเยี่ยนเกอเอ่ยปาก เรื่องราวมันก็ต่างออกไป
หลังจากวางเซี่ยเยี่ยนเกอไว้ที่เบาะหลัง ฮั่วหรานก็ขึ้นไปนั่งตรงที่นั่งคนขับทันที รถเริ่มเคลื่อนตัวออกไป เซี่ยเยี่ยนเกอรู้สึกขัดเขินอยู่บ้าง จึงเอ่ยถามเสียงเบาว่า “นายรู้แล้วเหรอ”
“คุณหนูใหญ่ของฉัน ด้านหลังช่วงเอวฉันเปียกไปหมดแล้ว เธอว่าฉันจะไม่รู้ได้ยังไงล่ะ”