กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย เงาอักษร
ตอนที่ 289 ตระกูลจางล่มสลาย ฮั่วหรานเข้าร่วมรับช่วงต่อ
จางหนิงร้อนใจจนผุดลุกขึ้นยืนในทันใด ลมหายใจกระชั้นถี่ แววตาเปี่ยมด้วยการต่อต้านและความตื่นตระหนก ระดับเสียงพลอยสูงขึ้นโดยไม่รู้ตัว “ฉันไม่จับ ฉันไม่ไปติดคุก เดิมทีก็ไม่ใช่เรื่องที่ฉันอยากทำ ทำไมต้องให้ฉันไปติดคุกด้วย”
จางฮ่าวหรานก็ตาแดงก่ำด้วยความร้อนใจขึ้นมาทันทีเช่นกัน เขาโต้กลับทันควัน น้ำเสียงแฝงความไม่ยินยอมและความคับแค้น “ถ้าไม่มีแกเห็นชอบ ฉันจะทำเรื่องนี้สำเร็จได้ยังไง แผนการตลบหลังไม่ใช่แกคิดขึ้นมาเหมือนกันหรือไง”
เมื่อเห็นสภาพทุเรศของทั้งสองคนที่ฉีกหน้ากันตรงนั้น กัดกันเองเหมือนหมาและปัดความรับผิดชอบใส่กัน จางกั๋วเหลียงก็เอ่ยปากขอความเห็นใจได้ถูกจังหวะ น้ำเสียงแฝงความประนีประนอมอยู่บ้าง “กั๋วกวง จางหนิงเพิ่งจะอายุยี่สิบสี่ ปียังไม่ได้แต่งงานเลย ถ้าต้องติดคุกเพราะเรื่องนี้จริง ๆ วันหน้าคุณหนูบ้านไหนจะยอมแต่งงานกับเขาล่ะ”
แววตาของจางกั๋วกวงไหววูบ นิ่งเงียบลังเลอยู่ไม่กี่วินาที ปลายนิ้วเคาะลงบนโต๊ะเบา ๆ ในที่สุดก็กัดฟันพยักหน้าอย่างหนักแน่น ภายในใจได้เคาะเลือกคนอย่างลับ ๆ เรียบร้อยแล้ว
จางฮ่าวหรานที่อยู่ด้านข้างเบิกตากว้างในทันใด สีหน้าเต็มไปด้วยความไม่อยากจะเชื่อ จ้องมองท่านพ่อและลุงใหญ่ตรงหน้าเขม็ง เมื่อครู่ยังพูดว่าจับสลากอย่างยุติธรรม ชั่วพริบตากลับเลือกคนไว้ล่วงหน้าโดยตรง ความแตกต่างมหาศาลทำให้เขาสติแตกอย่างสิ้นเชิง จึงแผดเสียงตะโกนออกมาด้วยความเดือดดาล “ฉันไม่ไป เรื่องที่พวกเราสองคนทำ ทำไมฉันต้องไปคนเดียวด้วย”
“ปัง!”