กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย เงาอักษร
ตอนที่ 214 บทภาพยนตร์หนึ่งฉบับ ความตามใจอันเหลือล้น
เช้าตรู่วันรุ่งขึ้นยังไม่ถึงหกโมงเช้าดี ประตูใหญ่บ้านของฮั่วหรานก็มีเสียงทุบประตูดังโครม ๆ แว่วเข้ามา ฮั่วหรานตื่นแล้วจริง ๆ เขาตื่นเช้ามากทุกวัน เพียงแต่บางครั้งจะกลับไปนอนต่ออีกงีบ
“มาแล้ว มาแล้ว ใครกันแต่เช้าตรู่เนี่ย!” ฮั่วหรานแทบจะสบถด่า คว้าเสื้อผ้าตัวหนึ่งมาสวมลวก ๆ แล้วก็เดินออกมาเปิดประตู
ที่เขาเช่าไว้เป็นวิลล่าแบบบ้านเดี่ยวพร้อมลานส่วนตัว ด้านนอกฝนยังคงตกอยู่ แม้จะไม่หนัก ทว่าก็ยังต้องกางร่ม
ทันทีที่เปิดประตูใหญ่ คำพูดที่คิดจะด่าทอกลืนกลับลงคอไปจนหมด “พวกเธอสองคนบ้าไปแล้วเหรอ โทรศัพท์มาไม่ได้หรือไง ต้องมาทุบประตูใหญ่บ้านฉันให้ได้เนี่ยนะ”
สวี่เนี่ยนเหอหัวเราะคิกคักพลางกระโดดโลดเต้นเดินเข้ามาในลานบ้าน “โทรศัพท์มาก็ไม่มีเซอร์ไพรส์น่ะสิ”
ฮั่วหรานเอ่ยอย่างหงุดหงิด “เซอร์ไพรส์ของเธอ ทำเอาคนทั้งบ้านฉันตื่นกันหมดแล้ว”
สวี่เนี่ยนเหอแลบลิ้นอย่างน่ารัก “คิกคิก ขอโทษทีนะ เผลอลืมเรื่องนี้ไปเลย”
“เอาเถอะ รีบเข้าบ้านได้แล้ว ข้างนอกยังฝนตกอยู่เลย”
พอเข้าบ้าน สวี่เนี่ยนเหอก็ถามอย่างร้อนใจทันที “บทภาพยนตร์ของฉันล่ะ บทภาพยนตร์ของฉันล่ะ!”