เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย เงาอักษร
ตอนที่ 157 คุณค่าของเข็มปักผ้า ลี่เซียวสติแตก
แม้ว่าฮั่วเข่ออิ๋งจะคอยวางแผนเล่นงานเขามาตลอด แต่ฮั่วรานก็ไม่ได้เกลียดฮั่วเข่ออิ๋ง เขารู้อยู่แก่ใจเสมอว่าด้วยอิทธิพลของรัศมีตัวเอก คนที่อยู่ข้างกายพระเอกมักจะมีน้ำในสมอง ไม่เป็นไอ้โง่ก็ปัญญาอ่อน หากกลับตัวกลับใจตื่นรู้ขึ้นมาได้กลางคัน เช่นนั้นก็ยังนับว่าพอมีทางรอด
เมื่อมองแผ่นหลังของพวกฮั่วรานที่เดินจากไป ฮั่วเข่ออิ๋งก็อดไม่ได้ที่จะเสียดสีออกมาประโยคหนึ่ง “ไอ้โรคจิต ไอ้ลามก” ทว่าในแววตากลับไม่มีความรังเกียจเดียดฉันท์เหมือนแต่ก่อนแล้ว
ฝีเท้าของฮั่วรานผ่อนคลายอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน การดึงฮั่วเข่ออิ๋งมาเป็นพวกย่อมได้ผลลัพธ์ดีกว่าการดึงโจวชิงหย่ามากนัก
ในเมื่อรู้ว่าการดึงฮั่วเข่ออิ๋งมาเป็นพวกได้ผลดีกว่า เช่นนั้นทำไมตอนแรกเขาถึงไม่รีบดึงฮั่วเข่ออิ๋งมาให้เร็วกว่านี้
เหตุผลนั้นเรียบง่ายมาก จังหวะเวลายังไม่สุกงอม หากพูดเร็วเกินไป ฮั่วเข่ออิ๋งคงคิดเพียงว่าฮั่วรานกำลังใส่ร้ายป้ายสีฮั่วอี้ เผลอ ๆ ยังไม่ทันที่เธอจะได้สืบหาความจริงด้วยตัวเอง ก็อาจเผยเป้าหมายของตัวเองออกมาเสียก่อน ถึงตอนนั้นพอพระเอกหลายคนของโลกนิยายสะใจแห่งนี้เปิดฉากสวนกลับเต็มกำลัง ตัวรองตัวร้ายอย่างเขาก็คงต้องกินข้าวกล่องลาโรงไปเสียแล้ว