กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย เงาอักษร
ตอนที่ 143 บาดแผลเต็มกาย ครึ่งกระดานหมากรุก
ฮั่วหรานบอกว่าไม่เป็นไรแล้ว ทว่าหลี่อันหนิงกลับโผเข้าสู่อ้อมอกของฮั่วหรานแล้วร้องไห้โฮออกมา “คุณบาดเจ็บถึงขนาดนั้นแล้ว ยังจะไปสู้ตายกับเขาทำไมกัน!”
ฮั่วหรานฝืนยกมือขึ้นลูบศีรษะของเธอเบา ๆ อย่างยากลำบาก เอ่ยด้วยน้ำเสียงตามใจ “ด้วยความเร็วระดับเธอน่ะนะ ปกติวิ่งสองก้าวก็หอบแล้ว ถ้าฉันไม่ขวางเขาไว้ เขาตามพวกเธอทันจะทำยังไง!”
“ต่อไปฉันจะไม่ขี้เกียจแบบนั้นอีกแล้ว ต่อไปจะไปวิ่งกับคุณทุกวันเลย!” หลี่อันหนิงเอ่ยทั้งน้ำตานองหน้า
ฮั่วหรานยิ้มออกมา แต่พอยิ้มปุ๊บก็กระทบกระเทือนถึงแผลที่มุมปากทันทีจนต้องสูดหายใจเข้าลึกด้วยความเจ็บ พลางเอ่ยแซวเสียงเบา “อะไรกัน เธอฝึกวิ่งแล้วจะมีประโยชน์อะไร ช่วยฉันต่อยตีได้ หรือช่วยฉันรับตีนได้ล่ะ”
“อย่างน้อยก็ไม่ต้องเป็นตัวถ่วงคุณไงล่ะ!”
“เธอฝึกวิ่งเนี่ยนะ ก่อนฝึกวิ่งร้อยเมตรใช้เวลาครึ่งนาที พอฝึกเสร็จวิ่งร้อยเมตรใช้เวลายี่สิบวินาที เหนื่อยแทบขาดใจ แต่มันก็ยังช้าอยู่ดี!”
หลี่อันหนิงทำปากยื่นอย่างน้อยใจ “นั่นมันก็เร็วขึ้นตั้งเยอะแล้วไม่ใช่เหรอ!”
“วันหลังในกระเป๋าพกสนับหมัดมีหนามไว้ให้ฉันสักสองอันทุกวัน มีของพรรค์นี้แล้วเธอก็ไม่ต้องวิ่งหรอก ใครโผล่มาฉันก็ซัดแหลก”