กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย เงาอักษร
ตอนที่ 140 สาวงามเอ่ยชวน มรสุมลูกใหม่พลันบังเกิด
“ฮั่วหราน ฉันคือนักข่าวหวังเฟิง เรื่องเมื่อครู่นี้ พอจะขอสัมภาษณ์คุณสักหน่อยได้ไหม”
“ได้สิ”
“ขอถามหน่อย ความสัมพันธ์ระหว่างท่านกับเพื่อนนักศึกษาข้างกายคนนี้เป็นอะไรกัน”
“เธอคือเพื่อนของฉัน” แม้ก่อนหน้านี้ฮั่วหรานจะเคยแค่เซ็นลายเซ็นให้เธอ ถ่ายรูปคู่ด้วยกัน และวันกีฬาสีก็อาจเคยพูดคุยกันแค่ประโยคสองประโยคที่เขาเองยังไม่รู้เลยว่าพูดกับใคร แต่นั่นก็ไม่ได้ขัดขวางการที่ฮั่วหรานจะพูดเช่นนั้นออกไป
อันที่จริง ไม่ว่าจะบอกว่าเป็นเพื่อนหรือบอกว่าเป็นแฟนคลับ สำหรับฮั่วหรานแล้วไม่ได้มีความหมายอะไร แต่สำหรับหลิงเจวียนแล้วความหมายกลับแตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง
อีกทั้งถ้าบอกว่าเป็นแฟนคลับ เช่นนั้นพวกคนที่จ้องโจมตีเขาบนโลกอินเทอร์เน็ตคงจะคาดเดาไปในทางเลวร้ายว่าเขานอนกับแฟนคลับ ทว่าหากบอกว่าเป็นเพื่อน การติดต่อคบหาอื่น ๆ ระหว่างเพื่อนย่อมทำให้ผู้คนยอมรับได้มากกว่า ไม่ว่าจะต่อตัวเขาหรือต่อหลิงเจวียนต่างก็เป็นผลดีกว่าทั้งสิ้น โดยเฉพาะกับคุณหนูตัวน้อยอย่างหลิงเจวียน
“เช่นนั้นพวกคุณเป็นแฟนกันหรือเปล่า”
เมื่อเผชิญหน้ากับคำถามของนักข่าว หลิงเจวียนรู้สึกเพียงใบหน้าดวงน้อยร้อนผ่าว ทั้งที่รู้แก่ใจว่าตนเองกับฮั่วหรานไม่ได้มีสัมพันธ์ลึกซึ้งอะไร ทว่าสายตาที่มองไปยังเขากลับยังคงเปี่ยมล้นไปด้วยความหวัง