เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย เงาอักษร
ตอนที่ 107 ร่วมงานเลี้ยงที่ซั่งจิง โจวชิงหย่าออกตามหา
ฮั่วหรานมาถึงสนามบิน ในช่วงเวลาที่รอเครื่องบินอยู่นั้น เสียงแจ้งเตือนข้อความจากกวนจิ้งอีก็ดังขึ้นบนโทรศัพท์มือถือ “วันนี้บันทึกเทปรายการเสร็จแล้ว นายยังมีตารางงานอื่นอีกไหม”
“ต้องไปร่วมงานธุรกิจการกุศลทางฝั่งซั่งจิง พรุ่งนี้เช้าก็น่าจะกลับมาได้แล้ว” ต่อเนื่องกันนั้น โดยไม่รอกวนจิ้งอีส่งข้อความตอบกลับ ฮั่วหรานก็รีบส่งข้อความตามไปทันที “ขอบคุณสำหรับคำเตือนของเธอ ไม่อย่างนั้นวันนี้ฉันคงพลาดท่าสะดุดล้มหัวทิ่มไปแล้ว”
แม้ว่าในตอนที่เกิดเรื่องนั้นขึ้นฮั่วหรานจะยังไม่ทันได้เห็นข้อความของกวนจิ้งอี แต่เขาก็ยังคงขอบคุณอีกฝ่าย เขารู้สึกอยู่เสมอว่าเมื่อผู้อื่นแสดงความปรารถนาดีมา แม้ตนเองจะไม่ได้เห็นในเสี้ยววินาทีแรก ก็ต้องขอบคุณอีกฝ่าย มีเพียงวิธีนี้เท่านั้น จึงจะได้รับไมตรีจิตจากอีกฝ่ายในครั้งต่อไป
เมื่อเห็นว่าฮั่วหรานรอดพ้นจากวิกฤตครั้งนี้ได้เพราะได้รับคำเตือนของตนเอง กวนจิ้งอีก็อารมณ์ดีขึ้นมากในทันที “ไม่ต้องเกรงใจ ฉันเองก็ฟังมาจากที่จินเป่าเสียงพูด กลัวนายจะเสียเปรียบ พอผละตัวออกจากพี่ใหญ่จินข่ายได้ก็รีบส่งข้อความเตือนนายทันที แต่ตอนนั้นพี่ใหญ่จินข่ายไม่ได้เห็นชอบให้จินเป่าเสียงลงมือจัดการนายนะ”