กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย เงาอักษร
ตอนที่ 103 เจียระไนเสียงร้องงิ้ว มิตรสหายท่ามกลางสายฝน
“ผมเข้าใจแล้วครับอาจารย์” ฮั่วหรานตอบรับเสียงเบา น้ำเสียงจริงใจ “เมื่อครู่ผมตั้งใจผ่อนลมหายใจให้กว้างเกินไป อยากจะลากหางเสียงยาว เลยมองข้ามความพอดีในการเก็บเสียงท้ายของอุปรากรจีนไป ขออีกรอบครับ”
สิ้นเสียง เขาก็หลับตาทำสมาธิอยู่สองวินาที ปรับลมหายใจ แล้วยืนตั้งท่าให้มั่นคงอีกครั้ง
ยามเปล่งเสียงร้องขึ้นมาใหม่ สัมผัสและอารมณ์แตกต่างไปอย่างสิ้นเชิง
ท่วงทำนองการขับร้องในคราวนี้สลัดความเปิดเผยโอ่อ่าของดนตรีป็อปออกไป เพิ่มความสุขุมนุ่มลึกสง่างามแบบอุปรากรจีนโบราณเข้ามาหลายส่วน การขึ้นเสียงนุ่มนวลอ่อนโยน การดำเนินเสียงขับร้องเอื้อนเอ่ยประณีต ช่วงเอื้อนเสียงมีจังหวะจะโคนหนักเบาอย่างเหมาะสม ทุกถ้อยคำออกเสียงได้อย่างแม่นยำ สัมผัสท้ายเสียงเปิดและเก็บได้อย่างเป็นธรรมชาติ ใสกระจ่างแต่แฝงไว้ด้วยความหนักแน่น ก้องกังวานทว่าซ่อนความละเอียดอ่อนเอาไว้
เนื้อเสียงที่เดิมทีแฝงความดุดันอยู่บ้างถูกขัดเกลาจนหมดเหลี่ยมคม ดึงบรรยากาศกลิ่นอายโบราณออกมาได้อย่างเต็มเปี่ยม ทิวทัศน์นอกหน้าต่างที่สายฝนโปรยปรายคลุมเครือผสานเข้ากับสำเนียงขับร้องงิ้วอันกังวานแผ่วเบาในห้อง ภาพและเสียงร้องหลอมรวมกัน ก่อเกิดเป็นภาพสุนทรียศาสตร์แบบจีนที่ช่วยเยียวยาจิตใจได้อย่างถึงที่สุด