กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย เงาอักษร
ตอนที่ 93 หยอกเย้าเต็มห้อง กลิ่นอายดุดันพลันปะทุ
ทว่าแม้จะเห็นแล้ว ฮั่วหรานกลับไม่ได้แสดงท่าทีออกมาตรง ๆ แต่ยังคงพูดคุยหยอกล้อกับพวกเด็กสาวที่ห้อมล้อมอยู่ข้างกายต่อไป
“ตอนนี้พวกเธอปากก็บอกว่าไม่หรอก แต่ใครจะรู้ว่าพอนานไปจะด่าเถ้าแก่เนี้ยใจดำอย่างฉันลับหลังยังไงบ้าง”
“ไม่หรอก นายไม่ใช่คนแบบนั้นเสียหน่อย” เด็กสาวคนหนึ่งยิ้มพลางเริ่มการกดดันด้วยศีลธรรมขึ้นมา แน่นอนว่าส่วนใหญ่เป็นการล้อเล่น แต่ก็พูดแทนใจของคนอื่น ๆ ออกมาด้วย เด็กสาวทั้งหลายต่างส่งเสียงขานรับกันยกใหญ่
ฮั่วหรานยิ้มแล้วเอ่ยว่า “พวกเธออย่ามาสอพลอฉันหน่อยเลย มุกนี้ใช้กับฉันไม่ได้ผลหรอกนะ แต่ก็นั่นแหละ……” เขาเปลี่ยนประเด็นกะทันหัน ก่อนจะหยอกล้ออย่างมีอารมณ์ขัน “พวกเธอน่ารักน่าเอ็นดูขนาดนี้ ฉันจะไปทำใจหักเงินเดือนอันน้อยนิดของพวกเธอลงได้ยังไงกัน พวกเธอว่าจริงไหมล่ะ”
“จริงที่สุด เถ้าแก่เนี้ยหมื่นปี ท่านเทพอัคคีหมื่นปี”
ฝูงเด็กสาวรุมล้อมฮั่วหรานพลางส่งเสียงเจื้อยแจ๋วไม่หยุด หนักข้อเข้าหน่อยบางคนถึงกับดีใจจนเนื้อเต้น วิ่งเข้ามากอดฮั่วหรานอีกรอบ
“เกินไปแล้วนะ”
ฮั่วหรานพูดว่าเกินไปแล้ว ทว่าเด็กสาวพวกนี้กลับราวกับโดนฉีดเลือดไก่ สลับกันเดินเข้ามากอดเขาทีละคนสองคน ราวกับว่าการได้กอดทีหนึ่งนั้นคือการเอาเปรียบได้กำไรมหาศาล