กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย เงาอักษร
ตอนที่ 85 ไม่เลือดร้อน ยังจะเรียกว่าคนหนุ่มสาวอยู่อีกหรือ
สิ้นเสียง พี่ไห่ยังคิดจะอ้าปากพ่นคำขู่ ทว่าฮั่วหรานยกมือขึ้นรวดเร็วดุจสายฟ้าฟาด คว้าหมับเข้าที่ข้อมือของมันแล้วออกแรงเพียงเล็กน้อย
“กร๊าก!”
เสียงกระดูกแตกดังเปรี๊ยะขึ้นมาอีกระลอก
เสียงกรีดร้องโหยหวนปานจะขาดใจทะลุผ่านท้องฟ้ายามค่ำคืนในชั่วพริบตา ร่างสูงใหญ่ของพี่ไห่สั่นสะท้านอย่างรุนแรง หน้าผากผุดเม็ดเหงื่อเย็นเฉียบเต็มไปหมด ทั่วทั้งร่างทรุดฮวบอ่อนยวบยาบลงไปโดยสิ้นเชิง ไม่หลงเหลือไอความยโสโอหังแม้แต่น้อยอีกต่อไป
ตำรวจสองนายเห็นท่าไม่ดีก็ลนลานจนแทบสิ้นสติ รีบปรี่เข้ามาดึงตัวฮั่วหรานไว้แน่น “พอได้แล้ว! อย่าตีอีกเลย! ขืนตีต่อได้เกิดเรื่องใหญ่แน่!”
ฮั่วหรานไม่ได้ลงมืออีก ปล่อยให้ตำรวจรั้งแขนเอาไว้ สายตาเย็นเยียบกวาดมองเหล่านักเลงที่นอนโอดครวญอยู่เต็มพื้น สุ้มเสียงเย็นชาทรงพลังดังก้องสะกดไปทั่วบริเวณ
“ฉันตั้งใจจะปล่อยให้เรื่องมันจบเงียบ ๆ แต่พวกแกบีบคั้นรังแกกันเกินไปเอง”
“เรื่องในวันนี้ พวกแกเป็นฝ่ายเริ่มก่อความวุ่นวายก่อน ใครถูกใครผิด ทุกคนที่อยู่ที่นี่ล้วนเป็นพยานได้ทั้งนั้น”
ลมราตรีพัดผ่านร้านอาหารริมทางที่พังยับเยิน ชายเสื้อของเด็กหนุ่มพลิ้วไหวไปตามแรงลม