กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย เงาอักษร
ตอนที่ 82 อ่อนโยนตามใจ บังลมกันฝนให้เธอ
ฮั่วหรานกลับมาจากการออกกำลังกายตอนเช้า ซื้อนม ซาลาเปา ไข่ต้มใบชา... อาหารเช้าที่บรรจุอยู่ในถุงใบเล็กใบละอย่าง ทันทีที่ก้าวเข้าประตูก็เห็นเฉิงซู่นั่งเหม่อลอยอยู่ตรงนั้น ถึงขนาดที่เขาเดินเข้ามาเธอก็คล้ายจะยังไม่รู้ตัว
วางของลงบนโต๊ะ ยื่นมือไปโบกไปมาตรงหน้าเธอ ไม่มีปฏิกิริยา จึงโบกอีกครั้ง เฉิงซู่คล้ายจะเพิ่งได้สติกลับมาในตอนนี้ “อ๊ะ คุณ... คุณกลับมาแล้ว”
ฮั่วหรานจุมพิตหน้าผากของเธออย่างอ่อนโยน เอ่ยถามด้วยความห่วงใย “เป็นอะไรไป ไม่สบายตรงไหนหรือเปล่า”
“ฉัน... ฉันไม่เป็นไร”
“เรื่องในใจของคุณเขียนไว้บนใบหน้าหมดแล้ว ยังจะบอกว่าไม่เป็นไรอีก พวกเราเป็นครอบครัวเดียวกัน ไม่ว่าจะเกิดเรื่องอะไร ฉันจะร่วมแบกรับไปกับคุณ”
“สามี” เฉิงซู่โผเข้าสู่อ้อมอกของฮั่วหรานด้วยความอัดอั้นตันใจพลางร้องไห้สะอึกสะอื้น ชั่วขณะนี้เธอร้องไห้เสียใจที่สุดในชีวิต และเป็นช่วงเวลาที่รู้สึกปลอดภัยที่สุดในชีวิตเช่นกัน การได้อยู่ในอ้อมกอดของฮั่วหรานราวกับได้พบที่หลบภัย เต็มเปี่ยมไปด้วยความรู้สึกปลอดภัย
“จะไม่มีเรื่องอะไรทั้งนั้น มีสามีอยู่ตรงนี้” ฮั่วหรานปลอบโยนอย่างอ่อนโยน เขาไม่ถือสาสิ่งที่ผ่านมาของเฉิงซู่ ขอเพียงต่อไปภักดีต่อเขาอย่างจริงใจก็เพียงพอแล้ว