กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย เงาอักษร
ตอนที่ 81 ร่วมเคียงอย่างอ่อนโยน ฝันสะดุ้งยามเที่ยงคืน
สายตาที่ฮั่วหรานมองเธอไม่ได้มีความรักใคร่ อบอุ่นมาก สงบนิ่งมาก จุดนี้เธอมองเห็นได้อย่างชัดเจน ทว่ากลับทำให้เธอรู้สึกสบายใจยิ่งกว่า นั่นคือความรู้สึกเหมือนเป็นคนในครอบครัว
“ฉันตื่นสาย ตอนนี้ยังไม่หิว”
“ถ้าอยู่บ้านแล้วเบื่อ พรุ่งนี้ก็ไปช่วยฉันดูที่บริษัทหน่อย พอเปิดเทอมจริง ๆ แล้ว เสี่ยวเสวี่ยกับเสวี่ยเหยาก็ไม่มีเวลามากขนาดนั้น ทางนั้นคงต้องพึ่งเธอแล้ว ถึงเวลาการรับสมัครคน การตกแต่งล้วนต้องใช้คน ถึงตอนนั้นคงต้องลำบากเธอแล้ว”
เฉิงซู่ไม่ได้บอกว่าจะไป และไม่ได้บอกว่าไม่ไป เพียงแต่มองฮั่วหรานตาค้าง เธอไม่รู้ว่าทำไมฮั่วหรานถึงได้ไว้ใจตัวเองขนาดนั้น ทั้งที่ก่อนจะได้พบกันเมื่อเช้ามืดวันนี้ ทั้งสองยังเป็นศัตรูกันอยู่เลย กระทั่งสิ้นเดือนยังต้องขึ้นโรงขึ้นศาลกันด้วยซ้ำ
แต่เพิ่งผ่านไปเพียงสิบกว่าชั่วโมง เขากลับไว้ใจตัวเองถึงเพียงนี้แล้ว!
ยิ่งไปกว่านั้น ตั้งแต่กลับมาจนถึงตอนนี้ เขาก็ไม่ได้ถามเธอสักคำว่าวันนี้มีใครมาหาเธอหรือไม่ และไม่ได้ถามว่าเธอได้ออกไปข้างนอกไหม ไปพบกับใคร ไม่ได้ถามอะไรเลยแม้แต่น้อย