กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย เงาอักษร
ตอนที่ 51 ริมอ่าวอู้ชี บทเพลงควันไฟสามัญชน
ซูหว่านสีหน้าเต็มไปด้วยความตื่นตะลึง หากจะบอกว่าการบริจาคหนึ่งล้าน ยี่สิบหมื่นก่อนหน้านี้ไม่ทำให้เธอรู้สึกอะไร เพราะฮั่วหรานเขียนตำราหาเงินได้ไม่น้อย ทว่านี่มันสองหมื่นกว่าล้าน ตาแทบไม่กะพริบก็บริจาคออกไปเสียแล้ว
ทว่ายังไม่ทันที่ซูหว่านจะได้สติกลับมา ก็ได้ยินเสียงอวดดีของฮั่วหรานดังมาจากนอกประตู “เสวี่ย สามีของเธออย่างฉันบารมีล้นเหลือไหม แค่วางมาดอวดเบ่งครั้งนี้ปวดใจชะมัด สองหมื่นกว่าล้าน รู้อย่างนี้ว่ามีเยอะขนาดนั้น ฉันไม่บริจาคหรอก”
“ตอนนี้นายจะเสียใจก็ยังทันนะ” เสียงใสหวานของหวังเสวี่ยดังขึ้นนอกประตู
“ไม่ได้หรอก ลูกผู้ชายพูดคำไหนคำนั้น จะทำเรื่องกลับคำได้อย่างไร แต่ว่ามันปวดใจจริง ๆ สองหมื่นกว่าล้าน ซื้อของอร่อยได้ตั้งเท่าไร”
ซูหว่านหลุดขำพรืดออกมา เธอรู้ว่าฮั่วหรานจงใจพูดให้เธอได้ยิน เจ้าหมอนี่ที่เนื้อแท้เปี่ยมด้วยความจิตใจดี ดูเหมือนจะไม่อยากให้ใครมองว่าเขาเป็นคนดีเลยสักนิด
บางทีนี่คงเป็นเกราะกำบังของเขา ไร้ที่พึ่งพิงมาตั้งแต่เด็ก เพื่อความอยู่รอด เขาจำต้องทำให้ตัวเองเต็มไปด้วยหนามแหลมคมรอบตัว ไม่อยากให้คนอื่นมองเห็นความอ่อนโยนในจิตใจ
“เสวี่ย เธออยากไปฝึกซ้อมกับพวกเด็กฝึกหัดที่ฝ่ายศิลปินดูหน่อยไหม”
“ฉันไม่ต้องเดบิวต์สักหน่อย จะไปฝึกซ้อมสิ่งนั้นทำไม”