เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย เงาอักษร
ตอนที่ 50 ความฝันพังทลาย บริจาคให้หมดเถอะ
เห็นแก่หน้าฮั่วหราน ซูหว่านจึงวิเคราะห์ให้หวังเสวี่ยฟังทีละจุดอย่างใจเย็น “ฮั่วหรานโด่งดังเป็นพลุแตกจนก้าวกระโดดจากคนทั่วไปขึ้นมาเป็นว่าที่ดาวเด่นแถวหน้าได้ ไม่ใช่เพราะพึ่งพาโชคช่วย ความพยายามที่เขาทุ่มเทลงไปมันมากกว่าที่คุณจินตนาการไว้เยอะมาก”
“เขาแต่งเนื้อร้องได้ ทำนองได้ ร้องเพลงได้ เขียนตำราได้ เต้นเป็น เวลาออกรายการวาไรตี้การแสดงออกก็อยู่ในระดับปรากฏการณ์ สามารถคุมจังหวะได้อย่างแม่นยำ พรสวรรค์ของเขาไม่เหมือนใคร เป็นความมั่นใจแกนหลักที่คนอื่นลอกเลียนไม่ได้และเรียนรู้ตามไม่ได้ ศิลปินมากมายทั่วทั้งอินเทอร์เน็ต คนที่สามารถแต่งเพลง ‘เจียงจิ้นจิ่ว’ แต่งเพลง ‘เส้นทางพิชิต’ และผลิตเพลงฮิตถล่มทลายออกมาได้มากมายตั้งแต่อายุสิบแปดปี มีแค่เขาเพียงคนเดียว ทั้งหมดทั้งมวลนี้หล่อหลอมจนกลายเป็นปราการเหล็กกล้าของเขา และเป็นรากฐานที่ทำให้เขายืนหยัดอยู่แถวหน้าได้อย่างมั่นคง”
“แต่คุณไม่เหมือนกัน” สายตาของซูหว่านอ่อนโยนแต่เฉียบคม “ตอนนี้คุณไม่มีพื้นฐานเลย จะมาเริ่มฝึกทักษะจากศูนย์มันสายเกินไปแล้ว เด็กฝึกหัดคนอื่นเริ่มฝึกกันตั้งแต่ยังเด็ก ฝึกทีก็แปดปีสิบปี ทว่าถึงจะเป็นเช่นนั้น พออยู่ต่อหน้าคนที่มีพรสวรรค์มากกว่าก็ยังคงไม่สลักสำคัญอะไร ได้แต่กลายเป็นเพียงตัวประกอบฉาก”